Palenque & San Cristobal de las Casas

image

01/02/16 – 06/02/16

Hoewel we later nog terugkeren naar de regio, vinden we dat we niet naar San Cristobal de Las Casas kunnen trekken zonder een tussenstop in Palenque. Het vrij onbeduidend stadje ligt op enkele kilometers van een van de meest spectaculaire Maya-ruïnes van Mexico. We bedanken deze keer voor de nachtbus. De route is niet lang genoeg en we hebben geen zin om terug in het holst van de nacht toe te komen in een gure buurt, zoals dat wel eens voorvalt nabij stations. In de plaats daarvan reizen we in de namiddag met een koppel sympathieke Duitsers naar Ed y Margarita Cabanas, waar zij toevallig ook heen willen vanuit hetzelfde hotelletje in Campeche. ‘s Avonds gaan we iets eten bij Don Mucho’s (ja, echt), de plaatselijke eet-dans-zang-poëzie-comedie-drank-hippiekeet. We gaan niet te laat slapen om de dag nadien als fris en montere toeristen de ruïnes te kunnen bewonderen. Na een hete Junglenacht nemen we voor enkele pesos de taxi tot de ruïnes, slaan de straatventers van ons af en beginnen aan het verkennen van deze wonderlijke plaats. De site ligt in het midden van de jungle, die een prachtige achtergrond vormt voor de imposante bouwsels. We spenderen enkele uren met het beklimmen van de tempels en staren naar het delicate steenwerk. Uitgeput wandelen we daarna terug naar onze cabana en gaan iets drinken en eten bij – er is niet echt een alternatief – Don Mucho’s.

image

Palenque

image

Palenque

image

Palenque

image

Palenque

image

Palenque

image

Iguana in Palenque

image

Palenque

image

image

Avonturen in Palenque

Na nog een zweterige nacht houden we de jungle voor gezien en gaan op zoek naar transport richting San Cristobal. In ons gebrekkige Spaans is het niet eenvoudig te verstaan dat de route tussen Palenque en San Cristobal door blokkades wordt geteisterd. Ons is het niet echt duidelijk wat de oorzaak van deze acties is, maar we redeneren dat ontevredenheid ten opzichte van de overheden wel eens aan de basis kan liggen. Het is blijkbaar niet zeker of de blokkades er zijn of niet, maar de busmaatschappijen nemen het zekere voor het onzekere en nemen een langere route: 12 uur in de plaats van 6. We vinden dit allemaal wat flauw, vooral omdat we het niet al te goed begrijpen, en nemen dan maar een collectivo naar Ocosingo, een stadje in het midden op de korte route. Het is onze eerste ervaring met dit type vervoersmiddel. Het is een vrij simpel systeem. Je luistert op een druk verkeerspunt naar iemand die de bestemming roept waar je heen wilt. Eens gevonden vraag je aan de desbetreffende krijser hoeveel pesos de man voor de trip denkt te ontvangen (ze zijn verrassend eerlijk). Vervolgens neem je plaats in de minivan en wordt er gewacht tot het vehikel vol zit, of soms tot een bepaald uur. Het is even wennen, maar we vinden het meestal een efficiënt en bovendien belachelijk goedkoop systeem. Na een drietal uur in het busje komen we aan in Ocosingo en vinden al gauw de volgende colectivo naar San Cristobal. Van roadblocks is er geen sprake. Hebben we geluk of begrepen we er helemaal niets van? Het maakt ons niet zoveel uit, we zijn blij met onze 6 uren winst. Onderweg  valt het ons op dat we behoorlijk aan hoogte winnen. Wanneer we op onze bestemming uitstappen heeft dat duidelijk zijn gevolgen. Voor het eerst in een hele lange tijd (Mount Rinjani buiten beschouwing gelaten) hebben we koud! We zoeken onze kamer in de fantastische Posada del Abuelito, een supergezellige herberg. We gaan op verkenning in het mooie koloniale stadje en stoten op een leuke wijnbar: Een glas voor 20 pesos (1 euro) met telkens een inbegrepen tapa, dat kan niet fout gaan.
Met spijt worden we de volgende dag wakker. Het regenachtige weer als symbool voor ons gemoed. We leren enkele mensen in de posada kennen, en lichten hen in over onze vondst. Al snel worden plannen gesmeed voor de avond. Tegen beter weten in laten we ons opnieuw overhalen om mee te gaan naar het oord van verderf. Ergens onderweg schrijven we ons met onze nieuwe beste vrienden in voor een tour naar de Canon del Sumidero. De volgende ochtend is het opstaan extra zwaar, maar zijn we uiteindelijk blij dat we een zekere verplichting hebben om iets te verwezenlijken deze dag. Het wordt een mooie trip, naar het postzegelfotopunt van de staat Chiapas. Langs de andere kant beseffen we ook terug waarom we niet zo graag dergelijke tours meedoen. We worden na de boottocht door de canon gedropt voor een of ander restaurant, waar het volgens de gids toevallig heel lekker eten is…
Terug in het regenachtige San Cristobal boeken we een ticket naar Mexico City en brengen we nog een avond door aan het haardvuur. We blijven deze keer braaf thuis. De volgende morgen hebben we het geluk het stadje ook nog eens in zonneschijn te mogen bewonderen. We kuieren wat door het centrum en trekken in de namiddag naar het busstation, een slapeloze nacht tegemoed.

image

Canyon Del Sumidero

image

Canyon Del Sumidero

image

Canyon Del Sumidero

image

Canyon Del Sumidero

image

San Cristobal De Las Casas

image

San Cristobal De Las Casas

image

image

image

Burger King in San Cristobal

image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s