Koh Kood

image

16/01/16 – 26/01/16

Na alweer een zenuwslopende grensovergang nabij Vientiane richting Thailand komen we in Nong Khai aan, waar we de nachttrein nemen naar Bangkok. Tweede klasse was uitverkocht, waardoor we verplicht worden eerste klasse te boeken: ons eigen kamertje! In Bangkok nemen we de bus richting Trat. Vanaf daar is het nog een boottocht naar onze bestemming Koh Kood, het Thaise eiland dat we hebben uitgekozen om een weekje van The Beach te spelen. Travelfish beschrijft dit eiland als ‘drop dead gorgeous’, klinkt als de perfecte locatie om het Aziatische luik van onze reis af te sluiten.

Tot daar het makkelijke deel van deze post. We zijn nog net op het vasteland wanneer we het verschrikkelijke nieuws uit Hamme krijgen dat Tina, één van mijn beste jeugdvriendinnen, gestorven is. Ik voel me alsof iemand met al zijn kracht in mijn maag heeft geschopt. Ik herlees en herlees… De waarheid dringt langzaam door.
De rest van de eindeloos lijkende dag verloopt in een waas: onderweg naar de pier een plaatsje vinden met goede wifi, even met thuis kunnen bellen, de boot die bijna vertrekt, met snot en slinger aan boord kruipen, aankomen op het eiland, de (in januari nochtans uitzonderlijke) gietende regen, de zoektocht naar wifi en een slaapplaats, een bar vinden voor een skypesessie met thuis, de vele volboekte hotelletjes, toch eindelijk een kamer vinden, proberen slapen, weer wakker worden, terug wat slapen…

De dagen erna worden gevuld met haar mailtjes herlezen, herinneringen ophalen, skypen met thuis en wat proberen lezen op één van Koh Koods prachtige stranden. Ik ben dankbaar dat Benjamin er is om te troosten en te luisteren naar verhalen van vroeger. Wanneer ik sommige verhalen voor de zoveelste keer opnieuw begin te vertellen luistert mijn liefste geduldig nog eens.

Er zijn zoveel herinneringen aan Tina. Allebei opgegroeid in de Moerhei reden we dikwijls samen op en af naar school (als ik niet weer te laat was, zij was altijd op tijd), babbelend over muziek, klasgenoten, (ex-)liefdes, de nieuwste roddels,… Er waren atletiektrainingen waar we soms zo hard de slappe lach hadden dat we niet meer verder konden lopen (Tina kon je echt doen huilen van het lachen), jogsessies waarna we ons ziek aten in een zak snoep, plezier tijdens de voorbereidingen van de 100 dagen, gezellige filmavondjes, lieve briefjes en kaartjes, koffietjes in ‘t Ekskuus en in Gent en in Sint-Niklaas… Deze herinneringen zijn er om te koesteren.

Wanneer ik dit schrijf zijn we (door de achterstand van de blog) alweer enkele maanden verder, maar ik kan nog steeds niet vatten dat Tina er niet meer is. Ik ben geen schrijver en vind het moeilijk om uit te drukken hoe erg dit is, vind er geen juiste woorden voor.
Ik hoop dat het goed is waar ze nu is, dat ze gelukkig is en rust heeft gevonden. Ik hoop ook dat ze bij bepaalde herinneringen van hierboven moest lachen. En dat ze weet dat ze voor altijd een speciaal plekje in mijn hart krijgt.

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

Advertisements

One thought on “Koh Kood

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s