Luang Prabang

image

09/01/16 – 13/01/16

Voor ons vertrek op de Mae Hong Son Loop boekten we via ons hotel nog snel een tour naar Luang Prabang in Laos. Vanuit Chiang Mai betekent dat een busreis tot aan de grens, gevormd door de machtige Mekong. Daarna één of twee dagen op de boot op die zelfde rivier, afhankelijk van de keuze van grensdorp. Er is niet echt een snellere route over land, en bovendien zijn we ondanks doodsangsten in Indonesië wel fan van bootreizen. We hadden gekozen voor de kortere route, we hebben nu eenmaal niet oneindig veel tijd. Enkele uren na vertrek vinden we de gekozen richting van het minibusje wat vreemd (lang leve de gps op de smartphone) en proberen wat uitleg te vragen aan de chauffeur. Dat gaat ongeveer zo: “Excuse me sir, does this tour take the short route to Luang Prabang, or are we going to Chiang Khong for a two day journey on the river?” – “ Yes yes,… Luang Prabang, get back in the van please!”. Dat brengt dus weinig soelaas en van de andere passagiers leren we dat zij alvast met z’n allen voor de tweedaagse boottocht hadden gekozen. We kunnen een glimlach niet onderdukken en leggen ons neer bij de situatie. Opnieuw zijn we blij dat onze reis ongepland verloopt. We leren onze medepassagiers wat beter kennen en zullen met hen een leuke drie dagen doormaken.
Na een gezellige avond in een bar in Chiang Khong, het grensstadje aan de Thaise kant van de rivier, is het de volgende dag tijd voor de altijd boeiende grensovergang. Eindeloze en onverklaarbare bureaucratie heerst. Het verloopt allemaal zonder problemen, maar westerse ongeduldigheid hoort er niet thuis. We laten alles op zijn beloop en rond de middag zitten we op de volgepropte boot op de Mekong. We zien niet veel van het voorbij glijdend landschap aangezien de randen van onze schuit veel te hoog komen. We leggen er ons opnieuw bij neer en brengen de vaaruren dan maar al lezend en audiobookluisterend (wat een heerlijk hedendaagse manier van lezen) door. ‘s Avonds komen we aan in Pak Beng, de tussenstop voor de nacht. We slaan de special mushrooms, weed, crack, en al het ander lekkers over en gaan met onze medereizigers gewoon iets eten.

image

White temple

image

Boot op de Mekong

image

image

image

image

image

image

image

Om een volgende dag zonder enig zicht te vermijden zorgen we als flinke toerist dat we goed op tijd zijn om een leuk plaatsje op de boot te verzekeren. Dat blijkt niet nodig wanneer we merken dat de groep vandaag over twee boten is verdeeld. Deze keer zien we dus wel wat er zich afspeelt rondom ons, en we houden er een veel beter gevoel aan over. Na enkele prachtige uren meren we enkele kilometers voor Luang Prabang aan. Niet helemaal onverwachts vaart de boot niet tot de stad zelf. De lokale tuktuk-maffia wacht ons gelukkig op om dit ongemak te verhelpen. Ietwat gefrustreerd kruipen we met enkele anderen in het karretje dat ons, na een tweede poging tot afzetterij toch tot in het centrum brengt. We zijn nog steeds in Zuid-Oost-Azië. We denken dikwijls dat we in deze landen liever algemeen wat meer zouden betalen dan telkens op deze manier die paar extra centen afhandig te worden gemaakt. Het verschil met Thailand is wel onmiddellijk merkbaar. We zien sinds lange tijd croissants en wijn in het straatbeeld (Laos was tot 1954 een Franse kolonie). In combinatie met heerlijke Aziatische keuken vormt dat een topbestemming voor de hongerige reiziger. We blijven er twee dagen. De eerste daarvan verkennen we te voet de stad zelf. We gaan even binnen in het UXO Laos Visitor Center. UXO staat voor unexploded ordnance. De naam doet niet veel goeds vermoeden en we leren er dat Laos de dubieuze eer heeft het meest gebombardeerde land per inwoner ter wereld te zijn. Tussen 1964 en 1973 werden er door de USA meer dan 2 miljoen ton aan bommen gedropt. Het doel was de Ho Chi Minh Trail te blokkeren, een route door Laos, gebruikt door Vietnam voor bevoorrading tussen noord en zuid. De Amerikanen namen het zekere voor het onzekere en zorgden dat er genoeg rommel werd achtergelaten. Een derde van de explosieven ontplofte niet, waardoor meer dan 20000 mensen omkwamen of verwond werden door ontploffingen later. Tot op de dag van vandaag sterven of verwonden zich jaarlijks honderden mensen door deze “bombies”. Slechts een heel klein deel van de explosieven is tegenwoordig namelijk onschadelijk gemaakt. De clusterbommen bestaan uit honderden metalen ballen, de grootte van een tennisbal. Dikwijls worden deze door nieuwsgierige kinderen opgeraapt, met de vreselijke gevolgen vandien. We leerden nog een interessant weetje: Ongeveer 3.2miljoen dollar wordt door de USA jaarlijks geïnvesteerd voor de opkuis, in contrast tot de 13.3miljoen (omgerekend naar huidige koersen) die het bombarderen per dag kostte!

image

Luang Prabang

image

image

image

image

Sunset over de Mekong

image

Na deze zware geschiedenisles spenderen we de rest van dag met iets lichtere bezigheden, zoals marktjes bezoeken, iets drinken, streetfood ontdekken,…
De dag nadien gaan we met gehuurde brommertjes (we hebben de smaak te pakken) naar Kuang Si Falls. Deze turquoise watervallen zijn adembenemend mooi, de foto’s geven slechts een idee van de pracht. We spenderen er een groot deel van de dag en kuieren daarna nog wat door dit fascinerende stadje.

image

Kuang Si falls

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s