Flores

image

28/10/15 – 07/11/15

Terug aan wal in Labuan Bajo, de haven van het eiland Flores, zijn we blij met een bed op vaste grond en onze eerste douche in 4 dagen. Labuan Bajo heeft weinig charme, is drukkend heet en veel te druk… Het stadje trekt dan ook vooral bezoekers aan die de haven als uitvalsbasis gebruiken om het nabijgelegen maritieme Komodo National Park te verkennen en dus het grootste deel van hun tijd op zee doorbrengen. Een paar bijzonder goede Italiaanse restaurants maken ons verblijf wel veel aangenamer!

Nu we toch in Flores zijn, besluiten we het eiland te verkennen. We huren 2 brommers en plannen naar Ende te rijden voor een bezoek aan de vulkaan Kelimutu, met zijn 3 meren in verschillende kleuren.
De eerste uren blijkt dat de motorverhuurder niet gelogen heeft: de Trans-Flores Highway is in redelijk goede staat. Toch gaan we veel trager dan verwacht. De grillige route gaat immers onvoorspelbaar langs veel (dikwijls haarscherpe) bochten en over serieus steile hellingen. Daarbij komt dat het rijgedrag van de meeste Florezen niet echt defensief kan worden genoemd: bochten worden standaard afgesneden, meestal al toeterend en tegen een absurde snelheid. Veel kinderen die langs de baan aan het spelen zijn begroeten ons enthousiast met hun typerend vriendelijke “Hey Mister!”. Leuk, maar we snappen niet dat je voor een high five bijna voor een brommer zou springen. Vertragen is dan ook echt nodig bij quasi elk huis langs de weg. Nu ja, 30 km per uur is sowieso al de maximumsnelheid die we uitzonderlijk eens halen.
Zo komt het dat we pas na een volledige dag rijden Ruteng in zicht krijgen, de volle 130 km verder. Dan, nog net voor zonsondergang en met het einddoel in zicht, worden we verrast door de eerste regenbui van de reis. We stoppen snel om onze elektronica in veiligheid te brengen, maar voor mijn Iphone komt alle hulp te laat. Hij was al oud, maar toch is het spijtig. Wij zijn ook nat tot op ons onderbroek als we eindelijk een hotelletje in Ruteng vinden, en besluiten niet meer buiten te komen.

image

image

Langs de Trans-Flores Highway

image

image

Samen op de moto!

De dag erna kruipen we vroeg genoeg en vol nieuwe moed terug op de brommer, onze protesterende poep negerend. De zon schijnt weer en het landschap is echt prachtig. In de namiddag bereiken we Bajawa, waar we zullen logeren in Manu Lalu, een geweldig hotelletje met zicht op de Gunung Inerie. We beslissen 3 nachten hier te blijven. De Kelimutu zou te ver (of beter: te lang) rijden zijn en we moeten op tijd terug in Labuan Bajo zijn voor onze geboekte duikcursus.

image

Trans-Flores Highway - Gunung Inerie

image

image

Ontbijt in Manu Lalu

image

Benjamin en de Gunung Inerie

Bajawa wordt onze uitvalsbasis om enkele traditionele dorpen te bezoeken. We starten met het interessante Ngada Village Bena, een dorp dat zijn oude tradities in stand wist te houden. Bij de ingang van het dorp staat een hut waar de nodige info wordt meegegeven zodat je als bezoeker alles wat beter kan begrijpen: de cultuur, architectuur, godsdienst,… Het lijkt of de tijd hier heeft stilgestaan, al verraden enkele smartphones en een grote flatscreen in een hut dat we wel degelijk in de 21ste eeuw zijn.
In Wogo Village krijgen we meer uitleg door een vriendelijke vrouw die ons rondleidt in haar dorp, en ons laat proeven van de bijzonder lekkere koffie die wordt geoogst in de buurt. Waarom serveren zoveel horecazaken hier geïmporteerde instant koffiemixen?
Na 2 dagen vatten we onze terugtocht aan. Deze keer bezoeken we wel Ruteng. We overnachten in een klooster (Flores is grotendeels christelijk, in tegenstelling tot de rest van Indonesië), waar we de charme van de vriendelijke inwoners van Ruteng ontdekken.

image

Bena Village

image

image

Bena Village

image

Dak Bena Village

image

Bena Village

image

Op bezoek

image

Gurusina Village

image

Gurusina Village

image

image

image

Wogo Village

image

Malanage hot springs

image

Belaraghi Village

image

image

Dak Belaraghi Village

image

Langs de Trans-Flores Highway

image

image

Lingko Spiderweb Ricefields tussen Ruteng - Labuan Bajo

Terug in Labuan Bajo starten we onze duikcursus ‘advanced open water’ bij het West-Vlaamse Manta Rhei Divers. De sympathieke Ollie uit Kuurne geeft ons les. We zien haaien, schildpadden, veel kleurrijke vissen en koralen… echt overweldigend mooi. Een triggerfish probeert te knabbelen aan mijn kuit, maar geraakt niet door mijn duikpak en druipt af. Ik hou aan mijn eerste aanval enkel een blauwe plek over en zal in het vervolg opletten als ik nog eens een vis met tanden passeer.
De tweede dag van de cursus is het mijn verjaardag en ik hoop natuurlijk dat we dolfijntjes gaan tegenkomen. Dat gebeurt jammer genoeg niet, maar we zien wel manta’s en nog veel ander moois.
Mijn verdronken Iphone kan natuurlijk geen berichtjes krijgen… Wanneer ik Benjamin zijn pakje opendoe, hoop ik dan ook op een nieuwe. Maar hij verrast me met een I-Love-Komodo-onderbroek, ook mooi! Met ook nog een geweldig filmpje van thuis (merci!), en een diploma ‘advanced open water diver’, wordt mijn 29ste verjaardag op de boot eentje om in te kaderen.

image

image

image

image

image

image

Haai!

image

Haai!

image

Klaar voor de les

image

Duikfie

image

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s