De Lombok-Flores cruise

image

24/10/15 – 27/10/15

Een doos wijn onder de arm, onze rugzak aan, vol goede moed richting het kantoortje van Wanua Adventure. Inderdaad, we gaan op avontuur. Na enkele dagen twijfelen over onze volgende bestemming kiezen we voor de meest logische stap, het eiland Flores, naast Komodo National Park. Verschillende “touroperators” bieden de boottocht van Lombok naar Flores aan. Stuk voor stuk dezelfde route, met onderweg enkele tussenstops, met als hoogtepunt de woonplaats van de beruchte Komodovaraan.
Eenmaal aangekomen bij onze schuit, is het toch even slikken. Moeten we hiermee de woeste zeeën trotseren? Een kleine traditionele houten boot, met een gebricoleerd platform er op dat dienst zal doen als slaapdek. We rapen al onze moed samen en strompelen met een twintigtal lotgenoten aan dek. We zijn alvast tevreden met onze doos wijn die we bij Adrian hebben kunnen bemachtigen.
Het bootje sputtert het haventje uit en de stemming is gemoedelijk. Vooraan is er een vrij ruim dek waar we kunnen eten, drinken, staren naar de eindeloze horizonten, babbeltjes slaan met onze medezeelui,… Kortom, we zijn al iets optimistischer over onze keuze. Wanneer het avondmaal geserveerd wordt, lijkt de groep in een troep hongerige wolven te transformeren. Het is een tafereel dat erg doet denken aan vroegere groepsreizen of kampen. Iedereen is bevreesd zijn of haar deel niet te krijgen. Er blijkt steeds genoeg te zijn en deze onrust neemt in de loop van de volgende dagen dan ook af. Die eerste namiddag is de zee best woelig en sommigen krijgen snel last van zeeziekte. Na het eten (of in sommige gevallen het omgekeerde) gaat iedereen vroeg slapen.
Rond 23u schiet iedereen wakker. De golven zijn plots enorm en ons kleine bootje helt veel te veel over. We hoeven geen ervaren scheepsbouwers te zijn om te beseffen dat al dat gewicht door de groep mensen, zo hoog boven het wateroppervlak, geen goeie situatie is voor de stabiliteit. We zijn dan ook oprecht bang dat ons bootje zou kunnen kapseizen. We beleven de schrik van ons leven. We blijven zo plat mogelijk, enderzijds om niet weg te rollen, anderzijds om ons zwaartepunt niet hoger te leggen dan nodig. Het spookuur breekt aan, maar Jolien ligt vastgenageld op haar matras, niet in staat haar stieken gekochte cadeautjes uit te halen, het is mijn verjaardag! Ikzelf ben, toegegeven, ook helemaal niet in feeststemming, en onze enige bekommernis is op dat moment de nacht door te komen. Na enkele uren wordt het schommelen iets minder hevig en valt iedereen uiteindelijk uitgeput in slaap.
De volgende morgen is het zeeoppervlak als een spiegel. Opgelucht drinken we samen een koffietje en praten wat na over de helse nacht. We hebben afgelopen nacht de zeestraat tussen Lombok en Sumbawa overgestoken, berucht om zijn ruige water. Onze crew vertelt ons dat de omstandigheden overdag nog slechter zijn en het dus noodzakelijk is de oversteek ‘s nachts te doen. Een van onze medereizigers beweert echter dat hij ‘s nachts met de bemanning was gaan praten en dat daar de schrik er ook goed in zat. We zullen nooit weten of het nu echt gevaarlijk was of niet, we zijn gewoon blij dat het voorbij is. Jolien heeft ondertussen haar stiekem gekochte cadeautjes afgegeven, en ik ben door het dolle heen met mijn nieuwe T-shirt, bedrukt met de trotse zin “Mount Rinjani, my adventure”! We stoppen in de loop van de dag even bij de eilanden Mojo en Sotonda om te snorkelen, en sluiten de avond af met een glaasje wijn en nootjes (ook door Jolien op de boot gesmokkeld). De beloofde dolfijnen voor mijn verjaardag blijven nog even uit en zullen pas de dag nadien hun opwachting maken, maar het is desondanks een heerlijke dag.

image

De tweede avond op onze boot

image

Gili Sotonda

image

Gili Sotonda

image

29 jaar jong!

Op de derde dag bereiken we het Komodo National Park. Deze maritieme zone, ten westen van het Eiland Flores bestaat uit heel wat eilanden waaronder Komodo en Rinca, waar het grootste deel van de Komodovaranen te vinden is. De onderwaterwereld is er minstens even fascinerend. We stoppen op een plaats genaamd Manta Point, een zogenaamd cleaning station waar de gigantische manta rays (ze worden tot 7m breed!) samentroepen om zich door kleinere zeebewoners van parasieten te laten verlossen. De stroming is er heel erg sterk maar we slagen er toch in om enkele van de majestueuze dieren voorbij te zien zweven door het glasheldere water. Later die dag bezoeken we nog de pink beach (veel minder roze dan op de foto’s) en we kijken bij zonsondergang naar de flying foxes die erop uit trekken om voedsel te vergaren. We gaan slapen met onze gedachten bij de mythische draken die we morgen zullen zien.

image

Gili Lawa

image

Pink Beach?

image

image

Manta Point - Komodo National Park

image

Manta Point - Komodo National Park

image

Manta Point - Komodo National Park

image

De machtige Versace

image

Flying Foxes

image

Flying Foxes

Om 7u meren we aan in Komodo. De hagedissen die hier leven zijn de grootste ter wereld, tot 3m lang en 150kg zwaar. Het duurt niet lang voor we de eerste exemplaren spotten. De dieren bevinden zich, begrijpelijkerwijs, dikwijls in de buurt van de keuken van de rangers, maar ook tijdens een geleide tocht door het eiland treffen we ze meermaals aan. De beesten zien er op het eerste gezicht wat tam uit, maar ze kunnen blijkbaar tot 20km/u sprinten, en doden hun prooi ofwel rechtstreeks met de beet of door gif. Ze schrikken er ook niet voor terug hun eigen jongen op te peuzelen, waardoor die laatste hun eerste jaren noodgedwongen in de bomen doorbrengen. Het is voor de vele hertjes die we zien alvast geen geschenk om op hetzelfde eiland als deze nare varanen te worden geboren.
Onze trouwe schuit stopt later nog op het eiland Rinca, maar daar treffen we de monsters enkel onder de keuken aan, uitgeput en met hun buikje rond. Koudbloedig als ze zijn, stoppen hun activiteiten blijkbaar eens het te heet wordt, maar we vermoeden dat de eindeloze toevoer van etensresten daar ook wel voor iets tussen zit.
Na nog een korte tussenstop op een ander eilandje varen we uiteindelijk richting Labuan Bajo, de hoofdstad (eerder hoofddorp) van Flores. We nemen afscheid van onze medepassagiers (we zullen elkaar nog geregeld tegenkomen) en zoeken een bed op vaste grond, een welkome afwisseling na een onvergetelijke tocht!

image

De Nare Varaan

image

Komodovaraan

image

Oh No!!

image

Help!

image

Mmm hertjes - De Nare Varaan

image

Komodovaraan

image

Komodovaraan

image

Een bezoekje aan de keuken later

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s